دانشگاه باید نماد امنیت دانش و احترام باشد محیطی که
در آن جوانان یک ملت به ویژه زنان و دختران فارغ از هر دغدغهای جز تحصیل برای
آینده کشورشان آماده شوند. اما اخیراً انتشار گزارشها و شکلگیری اعتراضات
دانشجویی در دانشگاههایی مانند دانشگاه بوعلی سینای همدان پرده از یک فاجعه
اخلاقی و حقوق بشری برداشته است. این اعتراضات نه تنها به دلیل هتک حرمت و آزار
برخی دانشجویان دختر توسط دانشجویان خارجی به ویژه اتباع عراقی بورسیهشده بلکه به
دلیل حس عمیق بیعدالتی و نقض حقوق شهروندی در داخل مرزهای ایران رخ داد. نقض حقوق اولیه امنیت زن ایرانی کجاست.حوادثی مانند
آنچه در همدان گزارش شد مستقیماً حقوق اولیه بشر به خصوص حق امنیت و کرامت انسانی
زنان را نقض میکند. بر اساس اعلام نماینده مجلس و گزارش رسانهها تعرض یا آزار
چند دانشجوی دختر ایرانی به دست یک دانشجوی عراقی باعث جریحهدار شدن عواطف عمومی
و اعتراض گسترده مردم و دانشجویان شده است . حق امنیت فردی هر شهروند ایرانی به ویژه
یک دانشجوی دختر حق دارد در محیط علمی و عمومی کشور خود امنیت جسمی و روانی مطلق
داشته باشد. پاسخگویی قضایی هنگامی که پای هتک حرمت به میان میآید انتظار میرود
که دستگاههای مسئول فارغ از ملیت سریع شفاف و قاطع با متخلف برخورد کنند. تأخیر یا
تلاش برای کماهمیت جلوه دادن ماجرا خود نقض حقوق قربانیان و تضعیف اعتماد عمومی
به حاکمیت قانون است. بورسیههای هدفمند و نگرانیهای هویتی یکی از نقاط حساس در این ماجرا مسئله اعطای بورسیههای
دولتی به دانشجویان خارجی است. گزارشها حاکی از آن است که بخشی از دانشجویان عراقی
به ویژه آنهایی که با نهادهای خاصی مانند حشدالشعبی ارتباط دارند به صورت ویژه و
با اهداف مشخص ایدئولوژیک و سیاسی پذیرش شدهاند. این نوع پذیرش نگرانیهای جدیتری
را در جامعه و دانشگاهها ایجاد میکند.احساس تبعیض جوانان ایرانی که با هزاران
مشکل از سد کنکور میگذرند و در محیط دانشگاه با کمبود شدید امکانات مانند خوابگاه
و تغذیه روبرو هستند به شدت نسبت به تسهیلات و بورسیههای ویژه برای دانشجویان
خارجی بهویژه آنهایی که متهم به آزار هستند احساس بیعدالتی میکنند.نظامیسازی دانشگاه ورود گروههایی که با ساختارهای
شبهنظامی یا امنیتی کشور دیگری مرتبط هستند جو دانشگاه را از حالت علمی خارج کرده
و میتواند به فشارهای فرهنگی و امنیتی در محیط دانشگاهی دامن بزند. محیط دانشگاه
نباید تبدیل به حیاط خلوت گروههای سیاسی و نظامی خارجی شود. بیتفاوتی مسئولین و تهدید مهاجرت واکنشهای اولیه مسئولین و تلاش برای شایعه خواندن
ماجرا یا کمرنگ جلوه دادن ابعاد آن، تنها به خشم و ناامیدی جوانان ایرانی دامن
زده است. این بیتفاوتی به منزله نادیده گرفتن کرامت و حقوق شهروندی دانشجویان
داخلی تلقی میشود. این حوادث و نحوه مدیریت آن یک پیام تلخ به نسل جوان ایران میدهد
امنیت و کرامت شما اولویت اول ما نیست . نتیجه این احساس خطر و ناامیدی افزایش
روند مهاجرت نخبگان است. دانشجویی که در خانه خود احساس امنیت و احترام نمیکند و
میبیند درگیریهای ملیتی و سیاسی بر حق او اولویت دارد راه خروج از کشور را به
عنوان تنها راه برای احقاق حقوق انسانی خود انتخاب خواهد کرد. دانشگاه خانه ماست
نه میدان نبرد یا حیاط . حفاظت از کرامت و امنیت جسمی و روانی دانشجویان در محیطهای
آموزشی صرفنظر از ملیت متجاوز یا قربانی یک الزام حقوق بشری انکارناپذیر است که
هر دولتی مسئول تحقق آن است.